Wprowadzenie

Historia sztuki jest nauką stricte humanistyczną, gdzie przedmiotem są dzieła sztuki oraz tak zwane piśmiennictwo o sztuce. Zwykle historia sztuki traktuje takie zagadnienia jak malarstwo, rzeźna oraz architekturę Europy począwszy od zamierzchłego paleolitu do czasów współczesnych oraz obu Ameryk po 1494 roku.

Na świecie natomiast pierwsza katedra sztuki powstałą w 1813 roku na uniwersytecie z mieście Getynga, aczkolwiek prawdziwe początku piśmiennictwa zajmującego się sztuką sięgają już starożytności (Plineusz Starszy). Niesamowicie istotna dla historii sztuki księga powstała w okresie renesansu. Były to opisane Żywoty najsłynniejszych architektów, malarzy oraz rzeźbiarzy włoskich. Opisy obejmowały czasy od Cimabuego do czasów malarza Giorgia Vasariego. Wydane były natomiast po raz pierwszy w 1550 roku w mieście Florencja.
Inną niezwykle przełomową postacią był Johann Joachim Winckelmann, którego publikacja dotycząca historii sztuki starożytnej na wiele lat wpłynęła na postrzeganie sztuki greckiej i rzymskiej ale też sztuki ogólnie.

Historia sztuki w Polsce jest związana nierozerwalnie z tak zwanym „starożytnictwem”, a należą do niej publikacje i artykuły Ambrożego Grabowskiego, traktujące o Krakowie, a także gromadzenie materiałów biograficznych. Choć bardzo ważne, dzieła teoretyczne i przeowdniki, które powstawały od XVII wieku nie można zaliczyć ich do dzieł historii sztuki.
W Polsce nowoczesna historia sztuki ukształtowała się dopiero około 1870 roku, natomiast nauką czysto akademicką stała się pod koniec XIX wieku, kiedy to w 1882 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim powstała Katedra Historii Sztuki, której przewodził Marian Sokołowski. Druga katedra sztuki założona została na Uniwersytecie Lwowskim.